Loading ...Jaha, wij bij WSNO lijken wel een soort expres-verbinding te hebben met wat jullie bezighoudt op een dagelijkse basis. Dat komt doordat wij hooggetraind zijn in het lezen van sociale netwerksites en fora. We’re freaky, like that. Speciaal voor het WK hebben we de lijst uitgebreid met nog 1 item. Drie keer raden wat.
Natuurlijk! De Vuvuzela
Moge de uitvinder van deze verfoeilijke toeter voor eeuwig in een geluidsdichte kamer vastgehouden worden met 2 dove mensen die elk meer adem in hun longen hebben dan dat van alle wereldbewoners tesamen en een ‘lifetime supply’ van vuvuzela’s. Meer hoeven we niet te zeggen, neem ik aan.
Spaarkaarten
Reken er maar op; op het moment dat je er één hebt van een bepaalde winkel, raak je hem altijd kwijt net als je hem nodig hebt, heb je hem nooit bij je als je die winkel ingaat en heb je altijd net te weinig zegels/punten om iets te kunnen kopen. Het is de vloek van het winkelend publiek, omdat het zoveel koopjes net buiten handbereik ziet, en die dingen vaak het meest nodig heeft. De ultieme naai-spaarkaart-streek : AH Bonus kaart.
Kriebeltruien
Iedereen heeft wel of ,als ze geluk hebben en eindelijk de gelegenheid hebben gevonden om hem te laten krimpen of weg te gooien, had een kriebeltrui in de kast hangen. Dé trui. De gehate trui die je aanmoest naar vervelende verjaardagen, op foto’s die je daarna het liefste verbrande, en als de breier in kwestie op bezoek kwam, om te laten zien dat het cadeau dat echt niet had gehoeven niet verstofte op zolder. De trui met het kraagje, de pony op de voorkant, of de pijnlijk geplaatste zakken. De trui in de misselijkmakende kleur roze, lichtgroen of beige. De trui die maakt dat je alles wat ook maar enigszins riekt naar mohair, met een frons bekijkt, en vervolgens mijd als de spreekwoordelijke pest.
Voor degene die nu geïnteresseerd is geworden in het aanschaffen van zulks een ontzettende. trui : www.tyhanleigh.com
De laatste trede van de trap
Of je naar beneden of naar boven gaat, deze laatste trede is een doorn in het oog van iedereen die wel eens een trap heeft beklommen. oftewel, iedereen. Niet alleen opereert deze trede het liefst in zijn eentje, zodat er zelfs van een complot geen sprake kan zijn, de modus operandi is zo heimelijk dat zelfs 007 er geen puntje aan kan zuigen. Niet dat dat hem kwalijk valt te nemen, je weet immers niet wie er voeten heeft gezet op de trap, maar mocht hij het willen proberen, dan zou hij zich ernstig een buil vallen aan de taak. De wraak van de trede is het laten struikelen van de ongelukkige traploper, die fluitend en nietsvermoedend denkt dat hij hoog genoeg de benen optilt om ook dat laatste obstakel met gemak te nemen. Maar hierin vergist de argeloze voorbij-trapper zich. Langzaam, maar doeltreffend heft de trede zich zodanig op dat de voet blijft steken, het slachtoffer zijn evenwicht verliest en onder luide profaniteiten ten aarde stort. Daarna, terwijl het kermende 112-geval de goden aanroept zijn ongeluk te wreken, daalt de trede schielijk weer.
Kiespijn
Ik geef het toe, het is niet de ergste kwaal die een mens kan oplopen. Het is niet dodelijk, mits natuurlijk meteen en bekwaam behandeld, en het resulteert niet in net verliezen van ledematen. Maar toch. er is een reden waarom het spreekwoord bestaat! Als er iets is wat je dag kan verpesten, naast hoofdpijn en een blaar op je hiel, is het wel kiespijn. En al helemaal als je, zoals de meeste van ons (laten we onszelf niet voor de gek houden.), van eten houd. Niet alleen krijg je niets meer door je mond je keel in, alles ziet er plotseling ook véél lekkerder uit, alleen al omdat je het niet mag eten.
De ultieme kiespijn : die kiespijn die niet alleen in je kies zit, maar ook doortrekt naar je wang, oor, kaak, oog en wenkbrauw. Als je pech hebt dan.
Het einde van leuke boeken
“En toen kwam er een olifant met een lange snuit, en die blies het verhaaltje fluks uit!” Hoe jammer dat de schrijvers/vertellers die ervoor kiezen om hun verhalen voor de koters zo te laten eindigen blijkbaar zelf ook de hersencapaciteiten hebben van een zeer onderontwikkelde 4-jarige. Anders waren ze zelf op de onontkoombare waarheid gekomen dat het nooit, maar dan ook echt sporadischer dan zelden voorkomt dat het einde van een leuk boek even leuk is als het boek dat het afsluit. Hoe leuk je het ook verpakt, met olifanten, en mensen die samen de zonsondergang in huppelen en grootouders die hun nageslacht liefdevol over het goudbehaarde bolletje strijken, het einde blijft een einde, en in die functie besluitend en definitief. Maar niet alleen aan leuke boeken moet een einde komen, ook films en liedjes ontkomen niet aan het beklagenswaardige lot. En, hoe zeer het me ook kwetst, er moet ook een einde aan deze lijst komen.
Het ultieme einde : “En toen gingen ze allemaal dood, de een na de ander, tot de grond bezaait was met levenloze lichamen en er geen enkele kans was dat er ooit nog iemand zo opstaan een luchtig fluitend weg zou lopen; zo ontzettend, vreselijk, ongelofelijk, monumentaal dood waren ze allemaal.”
Gerelateerde berichen:
