10 Ergernissen van jongeren bij bejaarden

Hierbij 10 redenen waarom het op zich wel logisch is dat de meeste jongeren over het algemeen de huidige bejaarden ‘iet wat vervelend’ vinden

1. Ze praten óf te zacht, wat maakt dat je zelf ook aan je gehoor gaat twijfelen, óf weer te hard, waardoor je een reden hebt om aan je gehoor te twijfelen.
2. Ze rijden altijd te zacht in het verkeer, of ze nou in een scootmobiel zitten, of een auto, fiets, brommer of step besturen.
3. Ze hebben een massaal lak aan verkeersregels, ongetwijfeld onder het motto van “Ik ben toch zo dood, wat kan het mij nog allemaal schelen…” Daarom is het niet ongebruikelijk om bejaarden te zien die:
   1. eenrichtingsverkeer van de verkeerde kant inrijden en dan de mensen uitschelden die ze onvriendelijk aankijken en er wat van zeggen.
   2. midden op een kruispunt stil staan, omdat ze niet goed weten waar ze heen moeten, of omdat ze er halverwege achterkomen dat dit de verkeerde weg is.
   3. overal voorrang nemen, of ze nu van rechts, links of diagonaal komen.
4. Ze hebben altijd wat aan te merken op de jeugd van tegenwoordig, die onbeleefd is, te mondig, te luidruchtig, geen respect meer voor ze heeft en het allemaal zogenaamd beter weet… Nu hielp ik een paar weken een oude mevrouw met haar rollator de trein in stappen. Ze bedankte me niet, maar liep meteen door naar de coupé. Daar aangekomen ging ze bij haar man zitten, die mij even daarvoor bijna omver had gelopen, en verklaarde luid tegen niemand in het algemeen: “Tja, studenten… ‘t is ook eigenlijk allemaal gajes!”
5. Ze zijn het levende bewijs van aftakeling… en niemand wordt daar graag mee geconfronteerd. Als je jong bent, wil je ‘t liefst geloven dat je dat altijd zal zijn, en er niet aan herinnerd worden dat ook jij ooit rimpels, grijs haar en reuma zullen krijgen.
6. Het is blijkbaar heel moeilijk voor bejaarden om mee te gaan in de tijdsgeest. Mobieltjes vinden de meeste tijd- en geldverspilling, computers nieuwerwetse rommel en de notie van internet is aan de meeste ook niet besteed. ‘Meeste’ wordt hier benadrukt, want sporadisch vind je wel een oudere die verslaafd is geworden aan het surfen op het web. Het overgrote deel kan zich er echter maar moeilijk mee verzoenen dat ze steeds meer gaan achterlopen.
7. En dit is niet alleen bij technische dingen. Hoe vaak is het niet voorgekomen dat je bij je oma op bezoek was en ze afkeurend reageerde op je lippenstift, piercings, kledingkeuze, muziekstijl, bijbaantje? Daarbij vergetend dat zij in hun jeugd ook genoeg dingen deden die hun ouders in vertwijfeling naar hun hoofd lieten grijpen.
8. Op zich is er niets mis mee als oude mensen je bij de bushalte of in de bus/trein/metro aanspreken en een praatje met je houden. Op zich is er ook niets mis mee als dat praatje over het weer, de politiek of simpelweg over niets gaat. Maar het gaat pas mis als jij na drie minuten doorkrijgt dat jouw definitie van ’een kort praatje’ letterlijk lichtjaren verschilt van hun definitie. Na nog drie minuten begin je je af te vragen of je ooit nog weg komt, en na nóg drie minuten wéét je dat je nooit meer wegkomt. Het enige wat je dan nog kan hopen is dat ze er bij de volgende halte uitmoet of dat haar Kukident loslaat.
9. Niet alleen praten ze je dood- en doodmoe, ze herhalen ook alles zeker 5 keer, zonder dat ze het doorhebben. En je kunt er nog geeneens iets van zeggen, omdat ze dan een hele dialoog met zichzelf gaan houden over of ze het nou wel al eerder hebben gezegd, of dat ze iets anders hebben gezegd, en weet je het nou wel zeker dat zij het al gezegd hebben, was het niet iemand anders…?
10. Je moet voor ze opstaan. Ik ben volkomen bereid toe te geven dat dit een onredelijke ergernis is, want ik kan ook begrijpen waarom je voor ze moet opstaan (ze zijn slecht ter been, ze hebben reuma enz.) maar dat maakt het geen enkele jota minder vervelend. Als je je op bepaalde momenten rond het spitsuur in het strijdgewoel moet werpen om nog een fatsoenlijke plaats te bemachtigen, en er vervolgens een 90-jarige reizigster naast je stoel verwachtingsvol naar beneden staat te staren, verandert het gevoel van succes snel in een hartgrondige wens om gedwongen euthanasie. Maar ja, je blijft beleefd, hè?

Deel dit bericht met::