Wanneer je met de sneeuw een grote hekel krijgt aan het openbaar vervoer, denk dan eens terug aan alle keren dat je in de file stond met de auto en een trein zag voorbij gaan. Dat voelde wrang, hè? Hierbij een ode aan het openbaar vervoer!
Er zijn er velen die geheel de beurs omkeren
Om maar in de binnenstad te mogen parkeren
Maar toch nog vele keren
De geneugtes van het Openbaar Vervoer negeren,
Ofschoon ik al menigeen erop heb gewezen
Welk een grote dienst wordt bewezen
Door de Christoffels en de Charoonezen;
De moderne helpers van het Mobiliteit’s Wezen.
Neem nu de bus waar ik dagelijks op wacht
Waar ik na een drukke dag innig naar smacht
Die mij zonder enige zucht of klacht
Brengt waar ik wil, tot in het holst van de nacht.
En de trein mag ook niet worden vergeten
Welk ander ijzeren monster, kan zonder zwoegen en zweten
- en geloof me, ik kan het weten -
Zich met dit mirakel der sporen meten?
Neen, houdt u de taxi maar
De metro doet het voor mij elke dag van het jaar
Het is hartwarmend hoe altruïstisch deze mij het geblaar
Van mijn tedere en jonge voeten bespaar(d).
Zo moet ik met dichterlijke vrijheden bekopen
Dat dit gedicht een beetje wil lopen
En dit alles om te blijven hopen
Dat men dit systeem nooit aan particulieren gaat verkopen.
Laat het OV tot in de eeuwigheid bestaan
Als de zon in zijn rondgaande baan
En ik zie nu al het bordje bij de halte staan
“Gezegend zijt Gij die met het Openbaar Vervoer gaan!”
Geen gerelateerde berichten.




