Loading ...Het is zeldzaam dat er iets belangrijks gebeurt terwijl je rustig ligt te sluimeren en toch schijnt het eens in de 475 jaar voor te komen bij nietsvermoedende dommelaars… De avond ervoor had ik al dat onrustige gevoel dat meestal vooraf gaat aan aankomende grote veranderingen en ik moet eerlijk zeggen dat mijn hart klopte met de tam-tam van alternatie. Waarom wist ik natuurlijk nog niet, maar het veranderde niets aan het gevoel.
Terwijl ik weggleed in de diepe en serene deken van Morpheus, begon de transformatie. Toen ik even later met het angstzweet op mijn voorhoofd wakker schrok en met opengesperde ogen de kamer rondkeek, viel het mij eerst niet mee om de transformatie te zien. Pas toen ik naar mijn bed keek en de cynische staat zag waarin mijn lakens verkeerden, begreep ik dat ik volwassen was geworden. De wereldwijze blik van het katoen verbaasde me eerst, maar toen ik verder keek en zag dat het vergezeld werd door een berustende sympathie voor de mensheid en een vastbeslotenheid om serieus te worden genomen, bedaarde mijn kloppend hart.
Ik begreep dat er niets te vrezen was, omdat de tijd was gekomen waarin ik met een onbevangen blik de wereld in kon kijken en mijn mede-volwassenen met een begrijpende glimlach tegemoet kon gaan. De schillen vielen van de wereld af, als ware het omhulsel van een melige mandarijn, en het Eden en de Olympus leken me niet verder dan de plaatselijke buurtsuper. Net als wijlen Atlas kwam het mij voor dat ik de aardbol op mijn schouders kon nemen en er nog een lustige horlepiep bij kon doen.
Helaas was het nog maar vier uur ‘s nachts en wist ik met mijn inmiddels rijpere geest dat ik de rest van mijn nachtrust nog moest volbrengen alvorens op deze manier de wereld te betreden. Daarom deed ik het licht weer uit, maar wel op een volwassener manier, in tegenstelling tot de kinderlijke manier waarop ik eerst het uit-knopje hanteerde, en dook weer onder de dekens. Mijn geest, nog niet geheel bekomen van de schok en de adaptatie, maakte een diepe duik in de zee der dromen. En met een haiku wil ik deze belevenis afsluiten:
Ik slaap en ga
toch verder
de duisternis
strekt en buigt
voorbij
- Emma, 2005-2010
Gerelateerde berichen:
